Het verhaal van de échte ‘Letters to Juliet' (Lise & Ceil Friedman, 2006) Nadat de prefect van Verona Dr. Vaccari met zijn vrouw en wat vrienden de tombe van Juliet had bezocht, besloot hij dat deze plek en de legende Juliet een betere behandeling verdienden. Om hiervoor te zorgen, ontving Ettore Solimani op 12 april 1937 de sleutel van de tombe en werd hij officieel benoemd tot gemeentelijk conservator. Ettore Solimani maakte er zijn missie van om Juliet te dienen en hij begreep dat de mensen die deze tombe bezochten niet kwamen voor het verhaal alleen, aangezien ze dat over het algemeen wel kenden, maar juist om deel uit te kunnen maken van de legende. Omdat Solimani deze aantrekkingskracht tot de mythe en het verlangen naar een direct contact met Juliet belangrijk vond, startte hij een fantasievol “ritueel van de liefde”. Hij nodigde koppels uit in de crypte, waar hij ze aan beide kanten van de tombe liet staan. Hier gaf hij ze de opdracht om pensiero d'amore (te denken aan de liefde) en elkaar te kussen. Daarna vertelde hij hun dat Juliet hun wens uit zou laten komen en dat ze vanaf nu beschermd zouden worden door de grootste heldin van de liefde. Na verloop van tijd bezocht een jong koppel de tombe. Dit tweetal vroeg aan Sollimani of zij een briefje aan Juliet mochten achterlaten, wat hij natuurlijk alleen maar aanmoedigde: 'We, two newlyweds, having by the grace of God been able to realize our love, united in life, remembering you always, kneel now at the foot of your scared tomb, the destination of lovers from all over the world, where you, Juliet, met your tragic end along with your Romeo. We write this to remember you in life and tell you that we pray for your eternal peace.' Meerdere mensen lieten hierna kaartjes achter bij de tombe en schreven in het gastenboek dat Solimani bij de ingang van de crypte had geplaatst. Daarna begonnen geschreven brieven te arriveren vanuit de hele wereld, simpel geadresseerd aan “Giulietta, Verona” of “Juliet, Verona”. Solimani besloot zich in te leven in het personage van Juliet en begon met het beantwoorden van de brieven. Omdat mensen zijn werk steeds meer gingen waarderen, groeide het aantal brieven en werden ze uiteindelijk geadresseerd aan 'the Secretary of Juliet'. In 1958 bereikte hij de leeftijd van 67 jaar en beëindigde hij zijn werk als conservator. De brieven zijn daarna blijven komen, maar werden lange tijd niet actief beantwoord. Giulio Tamassia richtte toen in 1972 de ‘Club di Giulietta' op. Deze club begon als een sociëteit voor mannen om zo het belangrijkste onderwerp van discussie binnen de club, namelijk vrouwen, mogelijk te maken. Toen Tamassia eind jaren 1980 het nieuws over de brieven vernam, besloot hij direct om deze taak over te laten nemen door de club. En zo bestaat de club nog steeds. Tegenwoordig bemand door zeven vrouwelijke secretarissen die allemaal gespecialiseerd zijn in verschillende talen, zodat alle brieven uit welk land dan ook beantwoord kunnen worden (zelfs in braille..!). Zo zullen 'the Letters to Juliet', oftewel de brieven aan Julia, hopelijk nooit stoppen…
|
